FANDOM


Godzina zero

Kadr z filmu, ukazujący aktorów grających Diatłowa i Akimowa

Godzina Zero (ang. Zero Hour) – program dokumentalny, produkcji kanadyjsko-brytyjskiej, emitowany w Polsce przez kanału popularnonaukowego Discovery. Seria przedstawiała ostatnią godzinę przed największymi katastrofami ostatnich lat, w zamierzeniu, z dokładnością co do sekundy. Pierwszy odcinek pierwszej serii traktował o katastrofie w Czarnobylu. Odcinek ten stał się jednym z najpopularniejszych dokumentów o Czarnobylu, jego kopia znalazła się nawet w odcinkach w serwisie internetowym YouTube.

Odcinek o Czarnobylu Edytuj

Film został zrealizowany w formie odtworzenia przez profesjonalnych, porozumiewających się w języku rosyjskim aktorów. Fabuła zostaje przerywana autentycznymi ujęciami, animacjami komputerowymi i fragmentami wywiadów ze specjalistami i nauczonymi świadkami. Producent zapewnia, że film został zrealizowany w oparciu o udokumentowane dowodu i relacje świadków.

Akcja rozpoczyna się o godzinie 0:23 26 kwietnia 1986 roku w dyspozytorni reaktora. Zostają przedstawieni trzej główni bohaterowie – Leonid Toptunow, Aleksandr Akimow i Anatolij Diatłow. Od samego początku program ukazuje Diatłowa jako człowieka bezwzględnego, pysznego, nieliczącego się ze zdaniem innych, zwłaszcza protestującego Akimowa. Film jako przyczyny wypadku wskazuje zarówno błędy techniczne reaktora, jak i mylne decyzje Diatłowa, który za wszelką cenę chciał dokończyć eksperyment.

31 minut po północy dochodzi do małego buntu. Inżynierowie, świadomi niebezpiecznie niskiej mocy (700 MW), chcą zaniechać testu, jednak Diatłow tłumi protest w sposób bezpardonowy. 36 minut po północy zaczyna brakować wody w separatorach pary. 38 minut po północy reaktor wygaszony, posiada 0 MW mocy. Diatłow rozkazuje podnieść moc, wyjmując wszystkie pręty kontrolne, co komentator programu potępia i uznaje wręcz za samobójstwo. Takie same zdanie wyraża Akimow, strofowany przez Diatłowa. Toptunowa na chwilę zmienia Tregub. 52 minuty po północy znów braku wody w separatorze.

Akcja przenosi się na halę turbin. Walerego Chodemczuka odwiedza Walery Pierewaczenko. Później Pierewaczenko odwiedza Aleksandra Juwczenkę.

O 1:23, wezwany wcześniej przez Diatłowa do dyspozytorni Pierewaczenko, biegnie obok hali reaktora i widzi wyskakujące pręty reaktora. Siła jest tak wielka, że huki i skrzypienia słuchać nawet w hali reaktora. Dopiero wtedy włączają się lampki sygnalizacyjne w dyspozytorni. Zdezorientowany Akimow uruchamia AZ-5. Po uruchomieniu tej procedury, moc nadal rośnie. Następuje wybuch. Siła jest tak wielka, że Juwczenko w kantorku zostaje odrzucony. Tuż przed wybuchem wbiega zdyszany Pierewaczenko ostrzegając o stanie reaktora.

Juwczenko wyrusza na halę turbin, nieświadomy zdarzenia, jakie miało miejsce. W drodze spotyka Wiktora Dektorenkę, który każe mu ratować ludzi. Później spotyka poparzonego Rusanowskiego, który odesłał go ratować Chodemczuka.

W tym miejscu kończy się opis przebiegu katastrofy. Pokazywane są fragmenty z ewakuacji Prypeci, akcji likwidacyjnej oraz wywiady z Juwczenko, Stolarczukiem i fragment wypowiedzi Diatłowa.

Wiarygodność dokumentu Edytuj

Nawet dla niewprawionego widza absurdalna wydaje się scena finałowa z włączeniem AZ i Pierewaczenką. Niewiarygodne jest, by takie imperium atomowe jak Związek Radziecki mogło zbudować reaktor, który alarmowałby o niebezpieczeństwie dopiero, gdy moc wyrzucała pręty paliwowe. Wbiegnięcie Walerego Pierewaczenki i dramatyczne włączenie AZ jest sceną niemalże identyczną do wizji zawartej w książce G. Miedwiediewa „Raport z Czarnobyla”, także niekiedy krytykowanej ze względu na wiarygodność. Pierewaczenko był cały czas w dyspozytorni – o jego randze w przebiegu wydarzeń może świadczyć fakt, iż był jednym z trzech (obok Toptunowa i Akimowa), na których ciążyła odpowiedzialność, jednak zostali zwolnieni ze względu na stan zdrowotny. Zaś skrajnie negatywny obraz Anatolija Diatłowa przypomina opinie z „oficjalnej wersji”.

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.